ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ

Μια εποχή κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος έρχεται να αναδείξει αυτό που σε άλλες εποχές έντεχνα υποκρύπτεται: την αέναη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Η κυριαρχία αυτή τη στιγμή στοχεύει να ξεπεράσει την κρίση στις πλάτες των από κάτω. Προσπαθεί λοιπόν να μεταβιβάσει τις ευθύνες για τις απώλειες του κεφαλαίου στην κοινωνία, επικαλούμενη την συλλογική ευθύνη (μαζί τα φάγαμε). Για να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση επικαλείται τη σωτηρία της πατρίδας και την «πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια» ώστε να μετατοπίσει τον χαρακτήρα της κρίσης από ξεκάθαρα ταξικό – κοινωνικό , σε εθνικό. Πάνω στο πατριωτικό συναίσθημα που επικρατεί, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος διάφορες φασίζουσες ομάδες ώστε να διασπείρουν τις εθνικιστικές και ρατσιστικές τους αντιλήψεις. Από τις πιο γνωστές με αυτές τις πεποιθήσεις και τις αντίστοιχα ακραίες πρακτικές της είναι η νεοναζιστική οργάνωση χρυσή αυγή. Κάτω από το προσωπείο του νόμιμου πολιτικού κόμματος πλέον και εκμεταλλευόμενη το φόβο και τη διάχυτη κοινωνική οργή προσπαθεί να πάρει κομμάτι από την πίτα της κρατικής εξουσίας.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 12/2/2012

Η Κυριακή 12 Φλεβάρη ήταν μία κορυφαία στιγμή συγκέντρωσης και εκδήλωσης της 
συσσωρευμένης κοινωνικής οργής.Πάνω από μισό εκατομμύριο κόσμου συνέρρευσε για
ώρες στο κέντρο με σκοπό να διαδηλώσει ενάντια σ’ αυτούς που καταληστεύουν  τις 
ζωές του: ελληνικά και υπερεθνικά αφεντικά, τραπεζίτες, κομματικές συντεχνίες, 
συγκυβέρνηση,τρόικα. νωρίς το απόγευμα κι ύστερα από κεντρική εντολή, οι αστυνομι-
κές δυνάμεις χωρίς καν το πρόσχημα των «επεισοδίων» διαλύουν με χημικά τη συγκέντρωση
φοβούμενοι τον όγκο και τη δυναμική των διαδηλωτών.  Από εκείνο το σημείο και 
μέχρι αργά το βράδυ, χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, μετανάστες, φοιτητές, συνταξιούχοι
απ’ το Σύνταγμα μέχρι το Μοναστηράκι κι απ’ τις στήλες του Ολυμπίου Διός μέχρι την 
Ομόνοια, στήνουν οδοφράγματα και αμύνονται απέναντι στις δυνάμεις καταστολής
υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα τους να διαδηλώσουν. Ανάμεσα τους, ήταν και οι 5 
διαδηλωτές που συνελήφθησαν και κρίθικαν προφυλακιστέοι από τις 16/2 μετά από 
κοινή απόφαση εισαγγελέα και ανακριτή. Στα πλαίσια της ενιαίας γραμμής πολιτικής 
εξουσίας- αστυνομίας- ΜΜΕ -δικαστικών, δημοσιέυονται στο site της ΕΛ.ΑΣ πριν ακόμα 
διεξαχθεί δίκη, τα στοιχεία και οι φωτογραφίες των συλληφθέντων σε μία πρωτοφανή 
προσπάθεια στοχοποίησης και εκφοβισμού των διαδηλωτών. Με άλλα λόγια κρίνονται εκ 
προοιμίου ένοχοι για την απόφασή τους να συμμετέχουν στην διαδήλωση. Απέναντι στην
ολοένα και αυξανόμενη κρατική καταστολή, κανένας αγωνιστής δεν πρεπει να μείνει μόνος του. 

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ-ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ  ΤΩΝ 5 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

Με αφορμή τις εκλογές των συμβουλίων διοίκησης (14 Μάρτη)

Τα τελευταία 4 περίπου χρόνια βιώνουμε μία εκρηκτική κοινωνική συνθήκη.Ο

κόσμος της ευημερίας και της αφθονίας έχει πλέον

παρέλθει.Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση που σημαίνει ότι το κέρδος, άρα

και το κεφάλαιο δε μπορεί να αναπαραχθεί με τους όρους που αυτό γινόταν

τις τελευταίες δεκαετίες ανάπτυξης.Η επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής

των από κάτω αυτής της κοινωνίας, βρίσκεται σε όξυνση οδηγώντας ολοένα και

 ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια στην εξαθλίωση.Η υποτίμηση της εργασιακής

δύναμης βρίσκεται σε πρωτοφανή επίπεδα (400 ευρώ με βάση το δεύτερο

μνημόνιο) οποιαδήποτε ψήγματα κοινωνικών παροχών έχουν πεθάνει και οι

συνθήκες επισφάλειας, ελαστικής εργασίας και ανεργίας έχουν μετατραπεί άπο

εξαίρεση σε κανόνα.

Λίγα λόγια για το αυτονομο σχημα π/μ

Βρισκόμενοι στα μέσα του 2011 σε περίοδο παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης τα δεδομένα που έχουμε την τελευταία διετία είναι πολλά: η κυρίαρχη στρατηγική (τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού) αποτελείται από το εξής μείγμα: αποκρατικοποιήσεις, απολύσεις μείωση της αξίας της εργασίας, προσπάθεια ακόμα μεγαλύτερης εξατομίκευσης των όρων εργασίας και ζωής ευρύτερα. Προφανώς
μέσα στην προσπάθεια “εξυγίανσης” και “ορθολογικοποίησης” των υπάρχοντων “παθογενών” θεσμών και ζητημάτων (συνταξιοδοτικό,εργασία, υγεία) δεν θα μπορούσε να λείπει και η ρύθμιση του εκπαιδευτικού ζητήματος. Πράγματι, τον τελευταίο χρόνο πλανιέται πάνω από τον φοιτητόκοσμο το φάντασμα των νέων μέτρων για την παιδεία το οποίο παίρνει σάρκα και οστά σχηματοποιημένο στο νόμο πλαίσιο Διαμαντοπούλου.
Το αυτόνομο σχήμα π/μ είναι καρπός της ανάγκης που νιώθουμε να επικοινωνήσουμε, να συνδιαμορφώσουμε, να αυτοπροσδιοριστούμε
πολιτικά τόσο σε επίπεδο λόγου όσο και σε επίπεδο δράσης και όλα αυτά χωρίς να αποκοπούμε απο τον κοινωνικό μας χώρο που είναι το πανεπιστήμιο και ειδικότερα η σχολή πολιτικών μηχανικών. Αντιτιθέμενοι στην κυρίαρχη οπτική (που αναπαράγεται ραγδαία τόσο εντός όσο και εκτός του πανεπιστημίου) η οποία καθημερινά προσπαθεί να μας πείσει: “χέστους όλους, αγωνίσου για πάρτη
σου, κοίτα τις σπουδές σου και μόνο, μπάς και βρείς καμια δουλεία” θεωρούμε οτι οι ατομικές λύσεις είναι προ πολλού ξοφλημένες, μάλλον στρουθοκαμηλισμοί μπροστά στο μέλλον που μας ετοιμάζουν και στο παρόν που ήδη ζούμε.

Περί γενικών συνελεύσεων …

Σε αυτή την περίοδο που ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία κατάσταση πρωτόγνωρη και άκρως ζοφερή, θα περίμενε κανείς διαδικασίες όπως οι γενικές συνελεύσεις να έχουν δυναμικό και ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Αντίθετα, παρατηρούμε τον πλήρη εκφυλισμό τους.

Θεωρητικά, τουλάχιστον, οι γενικές συνελεύσεις, αποτελούν μια ανοιχτή, αμεσοδημοκρατική  διαδικασία, στην οποία συμμετέχουν ισότιμα όλα τα μέλη του φοιτητικού συλλόγου και έχουν ως στόχο τη λήψη αποφάσεων, το συντονισμό δράσεων καθώς  και την παραγωγή πολιτικού λόγου. Η παραπάνω περιγραφή φαντάζει ουτοπική. Η «ισότιμη» συμμετοχή των φοιτητών μεταφράζεται σε έναν ξεκάθαρο διαχωρισμό. Από τη μία οι ακροατές-ψηφοφόροι, παρακολουθούν αμέτοχοι τη διαδικασία και η όποια συμμετοχή τους μετουσιώνεται στην ανάταση του χεριού τους, αναθέτοντας έτσι στους παραταξιακούς τη διαμόρφωση των στόχων και του περιεχομένου του αγώνα, καθώς και τη διεκπεραίωσή του. Από την άλλη, οι ειδικοί- παράγοντες, οι οποίοι αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς τους ως πεφωτισμένες πρωτοπορίες και αυτόκλητους εκφραστές του «κοινού» φοιτητικού συμφέροντος, χρησιμοποιούν τους φοιτητές  με σκοπό την ικανοποίηση των μικροπολιτικών τους συμφερόντων.